NEVER STOP EXPLORING, NSEA!: Szlakiem cerkiew

Cerkwie zawsze przyciągały mnie swoim charakterystycznym klimatem. Wszystkie, w których byłam są niewielkie, w środku zdobiony zazwyczaj jest głównie ołtarz - mocne kolory jak czerwony, zielony, granatowy i oczywiście złoty. Do tego sporo długich woskowych w kolorze miodowym świec zapalanych w intencji kogoś, za kogo się modlimy. I śpiew. Nie mam pojęcia czy to przypadek, ale każdemu nabożeństwu, w którym grałam rolę skromnego obserwatora, jedna z osób odprawiających nabożeństwo miała mocny i donośny głos, który był jak przewodnik w stadzie.
Niesamowite wrażenie ponieważ w odróżnieniu do smętnych pieśni w kościele rzymsko-katolickim tutaj czuć ogrom wiary, chwałę i radość. I te pieśni oczywiście w języku ... nie wiem, rosyjskim? W każdym razie mała kameralna cerkiew, kilkanaście osób, świece, kolory i śpiew powodują, że ma się ochotę tutaj wrócić i towarzyszyć w tym klimatycznym wydarzeniu.

Cerkwie w Bieszczadach są w większości zamknięte. Stanowią swoisty rodzaj świadectwa, że na tych ziemiach kiedyś żyli inni ludzie niż dzisiaj. Przy każdej cerkwi stoi tablica z rysem historycznym - na każdej z nich pojawia się słowo "wysiedlenie". Koleje losu zrządziły ludziom żyjącym tu od dziada pradziada sporo zawirowań. Praktycznie wszystkie wsie wysiedlono, mieszkańcy otrzymali domostwa głównie na pomorzu - zamieszkali w opuszczonych przez Niemców kamienicach, których murowane ściany i żyrandole na sufitach wynagradzały smutek po opuszczeniu drewnianych domów w Bieszczadach. W latach 50-60' dyrekcja lasów państwowych w tej okolicy rozpoczęła zatrudnianie drwali do wyrębu lasów. Z drwalami przybyły w te okolice ich rodziny i tak małymi krokami udało się zaludnić te rejony powtórnie. Ze starych domostw pozostały do dzisiaj głównie cerkwie. Resztę domów palono. Stąd byłoby grzechem nie przejechać się śladem starych wsi.